Welkom op mijn Weblog over mijn tweede zwangerschap!

Iedereen die dit leest: Welkom! Ik wil hier graag vertellen over mijn tweede zwangerschap, mijn eerste zwangerschap is na 18 weken geeindigd in een vroeggeboorte, ik was toen zwanger van een tweeling en onze meisjes: Beau* en Jona* zijn helaas levenloos geboren. Na een hele zware en moeilijke tijd wilden we na 3 maandjes toch gaan voor een derde kindje. Al snel bleek ik zwanger.. maar die roze wolk... bleef uit.... Daarover wil ik hier graag meer vertellen. Liefs Mirjam

De naam..

Wat is het toch moeilijk om de juiste naam te vinden. Wij weten het geslacht van ons kindje, dat maakt het al ietsje makkelijker. Al heel lang heb ik een naam in mijn gedachten, zelfs Rob is het met die naam eens.. MAAR nu komen we er laatst achter dat onze hond lichtelijk, soms, op die naam reageert. Onze hond heet Jimmy, nee de naam lijkt er niet echt op, maar honden reageren op klanken, niet eens zozeer op namen... Pffff... dilemma!!! Ik ben bijna in staat om onze hond zijn "tweede" naam te gaan gebruiken, hij heet Jimmy James ( james was zijn naam in het asiel, maar dat vonden we niet passen bij onze kleine Maltezer en hij had maar 2 weken in het asiel geheten, hoe hij daarvoor heette weten we niet en hij was dus nog niet gewend aan de naam James... ) Nu is 'ie wel erg gewend aan Jimmy en dus kunnen we 'm nu niet anders gaan noemen.. Nou ja we moeten er nog maar eens heel goed over nadenken...

Magisch??

Laatst zei iemand dat het toch wel magisch is als we de 26e week halen, zo zie ik dat niet, nee een geboorte bij 26 weken is niet magisch, verre van dat.. Dan begint de strijd voor ons kindje pas en eerlijk is eerlijk dan vecht ik veel liever zo lang mogelijk zodat hij/zij meer kansen heeft dan dat we ons kindje moeten zien lijden.. We gaan voor zo lang mogelijk, iedere dag is er weer een, maar de gedachte dat als we nu in het ziekenhuis aankomen met gebroken vliezen bijvoorbeeld dat ze dan wel iets kunnen doen. Toen dat gebeurde bij onze meisjes Beau* en Jona* was er geen enkele kans meer, Beau* was zelfs al overleden op dat moment, nu weten we dat we een kansje maken dat ons kindje het dan toch haalt en dat geeft ons toch wel hoop!

controle van 16 mei..

En wederom was mijn cervix weeeer korter, nu gelukkig niet zoveel als vorige keer, maar we kwamen nu niet verder dan 1,9 cm. Wel bevestigde de gynaecoloog dat hij niet verwacht had dat ik nog zwanger zou zijn nu... dat we de 24e week toch maar bereikt hebben, want in principe waren we opgegeven tijdens de ziekenhuisopname, maar ons kindje blijft gewoon vechten, die doet het echt prima, groeit goed en is lekker beweeglijk.. En ik ben dus nu al trots op ons wondertje!!! De toekomst blijft onzeker, de kans op een vroeggeboorte blijft natuurlijk aanwezig, maar het hoeft niet. De hoop op een voldragen zwangerschap is wel grotendeels vervlogen bij ons, maar het feit dat we toch iedere dag meer kans hebben nu en ik vandaag toch al 24w en 4 d zwanger ben!!

even wat stiller..

Ik heb even wat minder de behoefte gehad om hier mijn log goed bij te houden. Dit omdat ik even de tijd nodig had om bij te komen van de controle van vorige week. maar nu dan toch even een update van die controle: Was mijn cervix die week ervoor nog netjes, deze week was het ineens nog maar 2,2 cm. Een ruime centimeter korter. Ik schrok er erg van, het is gewoon veel te kort, maar ik weet dat ik mijn best gedaan heb, ook die afgelopen week. De kans op een vroeggeboorte is dus wel erg groot door mijn korte baarmoederhals, maar alles blijft onzeker. Wel werd er nog even benadrukt hoe essentieel de bedrust is en eigenlijk geeft dit me ook wel weer een "boost" om verder te gaan, want "mini" doet het nog steeds goed, ik mag gewoon niet opgeven..

vanmiddag weer controle

Straks hebben we weer een controle, weer enorm spannend! Ik ben zo benieuwd hoe het er voor staat met mijn baarmoederhals!

De beste plaats..

Voor nu leven we heel erg uit naar de 26e week, zo'n bizar idee. Dan kunnen ze tenminste iets doen voor ons kindje, maar 26 weken is nog zoo vroeg. Het is net of onze omgeving nu het gevoel heeft.. zo als we 3 weekjes verder zijn dan zijn we er.. Maar 26 weken is nog steeds kritiek, het beangstigd me.. Maar het idee dat ze dan in ieders geval iets kunnen doen voor ons kindje voelt ook wel weer goed. Maar natuurlijk hoop ik dat hij/zij zo lang mogelijk dichtbij me, in mijn buik blijft, want dat is altijd nog de beste plaats!

Mam is hier!

Na een reis van bijna 4 uur, arriveerde ze gisteravond dan! Vandaag is ze al de hele dag door het huis heen aan het razen, de was, de woonkamer enz enz. Frustrerend is het hoor.. ik lig te liggen en zij is druk aan het poetsen en dat met dit warme weer! En dan heeft ze ook nog hartstikke last van hooikoorts.. Vandaag is weer zo'n dagje dat het redelijk rustig blijft.. wel veel harde buiken, maar niet te pijnlijk door de paracetamols, wel nog vochtverlies, maar het blijft bij beetjes.. Zoals een dagje als vandaag houd ik het nog wel een tijdje uit in bed, alleen hoeft het nu ook weer niet zo heet te zijn de komende maanden...

Wat een rotdag...

Mag het dan nooit? Heel even blij zijn met goed nieuws? Een heel klein beetje durven te geloven dat het toch nog goed kan gaan ondanks alles?... Blijkbaar mag het gewoon niet. Na het positieve bericht van de echo gister, leek het vanmorgen dan WEER mis te gaan. Ik verloor helder vocht... 2 x, heel duidelijk.. De schrik was enorm, vooral omdat de vorige keer bij onze tweeling alles is begonnen met het breken van de vliezen.. We hebben het ziekenhuis maar weer gebeld, ik hoopte dat ze me gerust konden stellen, zonder weer daar naar toe te hoeven komen, maar ook daar vertrouwden ze het natuurlijk niet en dus moesten we komen. Daar aagekomen maakten ze een echo en bleek het kindje nog voldoende vruchtwater te hebben... Gelukkig, het vlies is nog intact. Zelf vermoed ik, door de geur, dat het vruchtwater is geweest, maar dat kan, het kan zich ook weer herstellen mocht er een klein gaatje of scheurtje in zitten, hoe zou dat anders gaan bij een vruchtwaterpunctie?? Maar goed het kan van alles geweest zijn, ik moet alles goed in de gaten blijven houden, ook mijn temperatuur ivm infectiegevaar.. en hopen dat het nu rustig blijft.. Bah... wat weer een spanning, wat weer eng... Maar gelukkig was alles goed.. Onze beeb doet het prima! Maar met mama gaat het iets minder, het kan ook een beetje teveel worden he?.. Lees verder...

Echo was goed!

Vanmiddag hadden we dan de echo... heel erg spannend. Maar gelukkig bleek alles goed te zijn! Als eerste werd er dus naar mijn cervix gekeken en die was nagenoeg hetzelfde gebleven als vorige week, goed nieuws dus! Ook de beeb doet het prima en voor zo ver op een echo te zien is heeft het kindje geen afwijkingen! Ik moet het rustig aan blijven doen, dinsdag alweer terug en verder blijft het gewoon afwachten hoe het nu allemaal verder gaat.. Het blijft allemaal erg spannend en eng, maar we hebben door deze echo toch wel weer goede hoop gekregen.

Jimmy

Jimmy is onze hond, een erg eigenwijze kleine drukke maltezer, die in niets op een maltezer lijkt. Oke qua uiterlijk dan wel, wit, krullen, maar hij is veel te groot voor een maltezer om over zijn karakter maar te zwijgen.. Las ik niet ooit ergens lieve, zachtaarige, schoothondjes?? Lief is 'ie wel hoor, maar alleen als hij daar zin in heeft. Het is echt een lekker ding, een heerlijke hond, die we bijna 4 jaar geleden uit het asiel bevrijd hebben! Maar hij heeft zo zijn eigen gebruiksaanwijzing, knuffelen daar doet 'ie wel aan, maar alleen als hij er zin in heeft.. als ik wil knuffelen maar hij niet krijg ik gewoon een hard gegrom terug... Ach ja.. lekker duidelijk is 'ie wel! Ongelooflijk wat miste ik dat beestje om me heen toen ik in het ziekenhuis lag, gelukkig kan ik nu weer lekker met hem knuffelen, op de momenten dat ook hij daar zin in heeft! Ik geniet van dat beestje en mis het wandelen enorm.. Dat eigenwijze en eigenzinnige gedrag is eigenlijk ook wel erg grappig!

Straks controle!

Langzaam stijgt de spanning weer, zometeen hebben we weer een controle in het ziekenhuis. Dit zou eigenlijk een fantastische dag moeten zijn want vandaag wordt de screeningsecho gemaakt. Een hele tijd lang genieten van ons kindje op dat scherm. Maar we hebben nu al bijna 20 echo's gehad deze zwangerschap en alles staat in het teken van mijn cervix, iedere keer is het eerst naar mijn cervix kijken.. een extreem spannend moment iedere keer weer en vandaag al helemaal, er is nu een week geleden gekeken en we weten nu uit ervaring dat het raar kan gaan in een week tijd.. Maar goed, straks eerst die reis maar eens maken, uit bed, aankleden, in de rolstoel, in de auto, in de rolstoel en dan de echo... en dan moeten we ook nog terug, dat wordt weer een aanslag op mijn lichaam, maar we moeten weten hoe het er voor staat met mijn cervix, iedere week moeten we vanaf nu terug komen voor het meten van mijn cervix.. Nee.. dat genieten van de echo's is ook al lang voorbij, daar is het iedere keer veel te spannend voor. Een tasje met spulletjes voor een eventuele opname gaat mee, we weten natuurlijk nooit hoe het gaat lopen, we moeten alles in ons achterhoofd houden en dus gaan mijn pyama en tandenborstel weer mee... Maar wat hoop ik dat ik vanavond hier verslag kan doen van de echo en dat alles er goed uit ziet!

Bedrust

Het enige wat ik mag is in bed liggen en naar toilet lopen, meer kan ik eigenlijk ook niet. Bij iedere beweging krijg ik onderhand last van harde buiken, die gewoon heel vervelend zijn iedere keer. Alles voor het goede doel.. als we hiermee ons kindje kunnen redden blijf ik heel graag nog een heel aantal weken in bed liggen. Maar o, wat valt het tegen, geen enkele houding ligt meer lekker, het aantal kussens hoopt zich op en wat merk ik goed dat mijn lichaam steeds zwakker wordt.. en dat na 2 weken al.... Erg frustrerend.. We hebben geweldige mensen om ons heen die ons graag komen helpen, soms alleen om even bij te kletsen en soms om ons te helpen met het huishouden, Rob, mijn lieve vriend, kan onmogelijk alles zelf doen, dit is ook een enorm moeilijke periode voor hem... Alle hulp is welkom! Maar met al die mensen om ons heen moet dat gewoon goed komen. Ik moet me er maar overheen zetten dat ik afhankelijk ben van anderen nu, hoe moeilijk dan ook, ik weet wel dat het tijdelijk is.. EN waar ik het voor doe!!!!

Jouw hartje

Lief wondertje in mijn buik.. Mama wil nog even vertellen over dat enorm angstige moment in het ziekenhuis.. het is 25 april, zoals iedere morgen komen ze naar je hartje luisteren.. Maar wat was het stil in mama's buik.. normaal hoorden we toch meteen de navelstreng?.. hoorden we altijd iets, nu helemaal niets.. Het lag echt niet aan dat apparaat wat wel nog uit het jaar nul stamt, mijn hele buik werd afgespeurd, maar het bleef stil. Paniek.. ook in de ogen van de verpleegkundige.. Snel werd de assistent gynaecoloog gebeld dat er meteen een echo gemaakt moest worden, het duurde maar even toen lag ik op de echo-kamer.. en ik haalde als eerste opgelucht adem, ik zag als eerste jouw hartje kloppen, pffffffff wat heb je ons allemaal laten schrikken... Hoe dit kon gebeuren? Ons kleine wondertje lag een beetje onmogelijk, daar is hij/zij ( wij weten wat het wordt, maar dat is een geheimpje! ) goed in! Het gezichtje lag naar mijn rug en daardoor was het hartje met de doptone gewoon niet te vinden.. Wat een spannend moment, als ik er aan terug denk krijg ik weer die spanning over me heen.. Wat ben ik blij dat jij het zo goed doet! Maar lieverd, ik hoop echt dat je papa en mama nooit meer zo laat schrikken. Kus Mama

Teveel gebeurd...

De hele zwangerschap verloopt al niet vlekkeloos, natuurlijk zijn er de angsten, maar ook lichamelijk gaat het niet lekker, ik heb bijna de hele dag door last van buikpijn.. Dit zorgt voor een opname in het ziekenhuis bij 14 weken, het dreigde toen wederom mis te gaan. Na een paar daagjes mocht ik weer naar huis, omdat alles rustig bleef, een hele opluchting. Maar 6 weken later was ik al weer terug.. ( 20 april 2006 ) Ik had de hele nacht veel harde buiken gehad en intuitief vond ik dat ik het ziekenhuis moest bellen. We hadden eigenlijk pas over 2 weken een controle maar het zat me niet helemaal lekker. Nu achteraf denk ik dat Beau* en Jona* me hebben aangespoord om te bellen, dat klinkt misschien vreemd, maar is voor mij een mooie gedachte. Nu weet ik dat als we toen niet op tijd in het ziekenhuis waren geweest, mijn vliezen weer gebroken zouden zijn.. Al weken werd de lengte van mijn cervix ( baarmoederhals ) in de gaten gehouden, we wisten immers niet waar de oorzaak lag van de vroeggeboorte van de tweeling en dus zou het aan mijn cervix kunnen liggen. Mijn cervix bleef week na week perfect. Maar nu was 'ie van 3,6 cm. naar 2,0 cm gegaan in een week tijd, bij een harde buik zelfs nog maar 0,9 mm... een angstaanjagend gezicht, we zagen het zelf ook, als een soort "gapende wond". De arts was ongelooflijk blij dat we gekomen waren.. Maar vertelde wel duidelijk dat het uitzicht niet erg rooskleurig was omdat ik toen nog maar in de 20e week zat. Gelukkig konden ze wel iets doen nu, ik kreeg weeenremmende medicijnen en bedrust. Tijdens die opname dreigen de weeeen 3 x dwars door de medicatie heen te zetten, 3 x hebben we allemaal gedacht dat ik aan het bevallen was en dat dit wederom het einde was... verdriet, verdriet en nog eens verdriet.. En toch zet het niet door... Mijn cervixlengte is na een week zelfs weer 3,6 cm geworden dankzij de bedrust, maar wel is en blijft het een erg zwakke plek.. als ze druk uitoefenden op mijn buik waren die "gewonnen centimeters" zo weer verdwenen... eng.. De weeenremmende medicatie wordt gestopt, ik geloof niet ooit panischer geweest te zijn als toen, bij alles wat ik voelde lag ik te shaken, als dit maar niet het begin van de bevalling was.. Alleen zo nodig kreeg ik nog de Indocid en dat werd steeds minder vaak nodig en dus kwam het onderwerp naar huis ter sprake. Natuurlijk wilde ik niets liever dan thuis zijn.. maar het moest wel verantwoord zijn. Thuis zou ik ook bedrust moeten houden en het heel rustig aan moeten doen. De streptokok b bacterie was inmiddels weer gevonden en dus kreeg ik ook nog een antibioticakuur. Na 11 nachten in het ziekenhuis werd ik ontslagen, wel hebben we het weeenremmende medicijn mee naar huis gekregen als "EHBO"-middel... Het is fijn om weer thuis te zijn, maar ik denk veel terug over de heftige dagen in het ziekenhuis, eigenlijk is er gewoon weer veel te veel gebeurd, hebben we continue in spanning gezeten, bang om het kleintje in mijn buik wederom te verliezen..

Genieten, hoe doe je dat?

Zwanger zijn, hoort misschien wel de mooiste tijd van je leven te zijn, ik heb dat in mijn vorige zwangerschap nog geen 18 weken mogen ervaren. Ja natuurlijk, toen zat ik ook op die roze wolk, ik zweefde, was met geen mogelijkheid van die wolk af te krijgen. Er groeiden twee kindjes in mijn buik, twee.. kon het nog mooier?? Op 23 augustus 2005 braken vanuit het niets mijn vliezen en 2 dagen later beviel ik van de meest mooie meisjes die er bestaan die we Beau* en Jona* hebben genoemd! We zijn enorm trots. vol goede moed durven we 3 maanden later een nieuwe zwangerschap aan, dat het moeilijk gaat worden beseffen we ons goed. Deze zwangerschap lukt het moeilijk om te genieten, we willen wel, maar er komt ook zoveel angst bij kijken... bang om weer een kindje te verliezen. Nee.. genieten, zoals iedereen verwacht, het blijft uit, natuurlijk zijn er kleine "zweef-momentjes" maar dat euforische als toen bij de tweeling bereiken we bij lange na niet.